Marek Witkowski

Motto: Na co patrzymy? Na nic więcej ponad to, co mówi o nas wnętrze.

Najnowszy projekt brazylijsko-szwajcarskiego choreografa, Guilherme Botelho, to – jak zawsze w jego spektaklach – refleksja nad człowiekiem, różnicą między sztucznym (scena) i prawdziwym (życie). Dzieło niezwykle plastyczne, teatralne, oniryczne w charakterze. Podobnie jak w ubiegłorocznej Velmie widzowie Festiwalu zobaczą na scenie grupę amatorów, zrekrutowanych lokalnie i przygotowanych specjalnie do warszawskiego występu. Oni będą lustrami nas samych – grubi, chudzi, wysocy, niscy, w konfrontacji z tancerzami często nieporadni w ruchach. To ludzka glina, las ludzkich ciał, pomiędzy którymi prześlizgują się tancerze. Otwiera myśli na wędrowkę pomiędzy sztuką a intymnością, pomiędzy znanym a nieznanym, pomiędzy sztuką a interpretacją. Dla Botelho wprowadzenie amatorów w świat tancerzy to sposób na wgląd w siebie, który zarazem odsłania innych.

Botelho wyemigrował do Szwajcarii w wieku 19 lat, gdy postanowił zostać tancerzem Oscara Ariaza, który w owym czasie został dyrektorem baletu w Teatrze Wielkim w Genewie. Czując niedosyt jako tancerz z czasem zajął się choreografią, a w 1993 roku założył zespół Alias z nadzieją na znalezienie innych dróg do tańca, zaangażowania widowni i skonfrontowania się z nią.

premiera: 5 maja 2009, Théâtre du Forum Meryin; Genewa

choreografia: Guilherme Botelho, we współpracy z tancerzami
asystent choreografa: Iza Szostak
tancerze: Annamaria Ajmone, Stéphanie Bayle, Fabio Bergamaschi,
Sung Im Her, Alessandra Mattana, Christos Strinopoulos

performerzy warszawscy: Sebastian Biały, Aleksandra Bobkowska, Klara Bogusławska, Natalia Dinges, Mélody Deheul, Kamil Dominiak, Izabela Dominko, Kuba Dykiert, Izabela Faron, Justyna Grotkowska, Paulina Jóźwicka, Agnieszka Klimek, Dominika Korycka, Marzena Krych-Cichocka, Małgorzata Ksiażek, Kinga Masztalerz, Aleksandra Matlingiewicz, Aleksandra Mirkowicz, Monika Morawska, Monika Nowogrodzka, Paweł Olejnik, Cecylia Oryszczyn, Karolina Sajniak, Kuba Słomkowski, Ewa Stępnowska, Magda Sułek, Agnieszka Turula, Magdalena Widłak, Natalia Wilk, Ewa Zamięcka
koordynacja performerów: Natalia Starowieyska
opieka nad zespołem: Kasia Chojnacka, Monika Puszko

reżyseria świateł i dyrekcja techniczna: Pascal Burgat
asystent techniczny: Barthelemy Mc Cauley
kostiumy: Maria Galvez, asystent: Pierre-Yves Loup-Forest
maski: Ella-Christel Abbonizio
muzyka oryginalna: Andrès Garcia

produkcja: Christina Gasser / Alias
promocja i komunikacja: Richard Afonso
współprodukcja: Théâtre Forum Meyrin, Genewa

przy wsparciu: Département des Affaires Culturelles de la Ville de Genève – Service Cantonal de la Culture de l’Etat de Genève – Pro Helvetia, Fondation suisse pour la Culture – Fondation meyrinoise pour la promotion Culturelle, sportive et sociale – Ville de Meyrin – Fondation Artephila – Stanley Thomas Johnson Foundation – Sophie & Karl Binding Stiftung

Podziękowania dla Gillesa Lamberta

Alias jest zespołem stowarzyszonym z Théâtre Forum Meyrin (Szwajcaria)

Źródło: www.

Zespół 7273, czyli Laurence Yadi i Nicolas Cantillon, którzy tworzą parę zarówno w życiu prywatnym jak i na scenie przedstawiają w tańcu wzloty i upadki swojego związku, czerpiąc inspiracje z baletów romantycznych. Tytuł tego kameralnego duetu nawiązuje do gatunku romancy – hiszpańskiego poematu pisanego ośmiozgłoskowcem, a także do gatunku sentymentalnej piosenki o naiwnym i wzruszającym charakterze. Podkreślenie w tytule liczby mnogiej sugeruje przekształcenie historii osobistej tancerzy w doświadczenie uniwersalne – oto meandry ich miłości stają się obrazem miłości w ogóle. Jednakowe, czarne kostiumy tancerzy zarazem znoszą polaryzację płciową, jak i ją podkreślają. Strój stylizuje sylwetkę, podkreśla ręce i twarze, źródło największej ekspresywności.
Zespół 7273 gościł już na Festiwalu C/U w 2005 roku, pokazując spektakl “Jak widzi to królik”. W ramach 8. C/U będzie można obejrzeć relację filmową z polsko-francusko-szwajcarskiego projektu co-OPERACJA, w którym uczestniczył także 7273.

Kamera: SONY HDR-XR105
Montaż: Final Cut Express

Urodzony w 1962 Steven Cohen jest jednym z najbardziej radykalnych artystów współczesnych. Anglojęzyczny żyd, homoseksualista – artysta używa swojego ciała, aby tworzyć „żywą sztukę” odsyłającą zarazem do rzeźby, tańca współczesnego, kultury queer i performansu. Zdobył wykształcenie w dziedzinie psychologii i sztuk wizualnych oraz odbył obowiązkową służbę wojskową w Republice Południowej Afryki. Przez dziesięć lat wystawiał swoje prace plastyczne w galeriach na całym świecie. Od 1997 roku zajmuje się szeroko pojętą sztuką performansu bardzo często związaną z działaniami w sferze publicznej, komentowaniem relacji polityczno-społecznych w Afryce i eksplorowaniem granic własnej genderowej i politycznej tożsamości.

Kamera: SONY HDR-XR105
Montaż: Final Cut Express

„Podobno połknęliśmy bogów i odtąd żyją oni w naszym wnętrzu. Czym zatem dzisiaj jest Dionizos? Zapewne utraconą i zapomnianą, a przede wszystkim wypartą częścią naszej duszy, tą, która nieustannie świętuje i odnawia związek z naturą, niesie ekstatyczne poczucie wolności i potrzebę kosmicznej jedności, oraz afirmuje kobiecość w pełni jej mocy, żywiołowości i wizjonerstwa. Pracując nad tym spektaklem chcieliśmy do tej części dotrzeć i poczuć ją, próbowaliśmy ją śnić i tańczyć. „Dion.is.us” stanowi kontynuację badań nad zastosowaniem psychologii zorientowanej na proces w praktyce tańca i teatru, który to projekt realizujemy od 2005r. we współpracy z Akademią POP w Warszawie. Spektakl powstał w oparciu o „Bachantki” Eurypidesa, „Wizje” C. G. Junga i „Dionizosa” Karla Kerenyiego, oraz w oparciu o własne doświadczenia i wspomnienia twórców projektu.“

Sławomir Krawczyński, Dyrektor artystyczny Teatru Bretoncaffe

Kamera: SONY HDR-XR105
Montaż: Final Cut Express

Słowo od twórców:

„Tematem spektaklu jest odmrażanie, pierwsze ruchy przełamujące bezruch, pękanie lodu. Aktywacja energii wstrzymanej. Erupcja siły czyszczącej.
Proces rozpoczyna się prawie niezauważalnie. W martwej ciszy. Tafla kruszy się powoli. Puszczający lód ciągnie za sobą to, co zbędne. Stopniowo woda przybiera, łagodnie przechodzi w szemrzące stacatto, żeby wybuchnąć niekontrolowanym chaosem, wirem, gwałtownym prądem, wodospadem. To przeraża, bo ma pozory destrukcji. W efekcie okazuje się jednak warunkiem odrodzenia. Koniecznym i pożądanym.
KRA to nie jest choreograficzne solo, choć występuje w niej jeden tancerz. To kreacja oparta na ruchu w przestrzeni, świetle i dźwięku, żywy obraz rozciągnięty w czasie.
Metoda pracy nad przedstawieniem rozpięta jest pomiędzy drążeniem istoty każdego elementu z osobna a odnajdywaniem ich połączeń. Taniec, dźwięk i światło są dla nas równie ważne. Przebiegają równolegle i niezależnie, zarazem się przenikając. Dlatego na opiekuna artystycznego projektu wybraliśmy Nicole Seiler, szwajcarską artystkę konsekwentnie od wielu lat penetrującą te dziedziny i ich wzajemne sceniczne powiązania. Ostateczne decyzje artystyczne mają dopiero spiąć wszystkie elementy w wyważoną, ascetyczną i abstrakcyjną całość. Opowieść o pękającej lodowej skorupie.
Monumentalne budowle muzyczne islandzkiego kompozytora Jona Leifsa, obserwacje natury oraz doświadczenia zmysłowe służyły nam za inspirację w tworzeniu świata spektaklu. Nawet jeżeli wprost czy dosłownie w nim nie występują.“

Chyba coś pomylili w opisie ale nie mnie – ignorantowi – to oceniać. Zobaczcie sami:

Kamera: SONY HDR-XR105
Montaż: Final Cut Express

Zdecydowanie najlepszy i najgoręcej przyjęty przez publiczność spektakl. Z powodu możliwości filmowania tylko na próbach – wywiad z wstawkami z prób – niestety nie oddającymi nawet połowy atmostery. Mimo wszystko – zapraszam!!

Spektakl wyróżniony w TOP20 w 2009 r. przez network Aerowaves, promujący młodych europejskich choreografów. Prezentacja na Festiwalu C/U dzięki wsparciu Ambasady Królestwa Niderlandów.

Rzecz o walce, pasji i nieustannym pragnieniu, które nigdy nie może być spełnione, pragnieniu, aby stać się jednym. To związek dwóch obcych ciał nieustannie próbujących się spotkać, zamieniony na taniec. Oddech, ciągły wpływ na siebie, impuls towarzyszą pokazaniu intensywnej i poruszającej historii mężczyzny i kobiety, którzy tworzą tytułową „coś jakby parę”. Tancerze nigdy jednak nie odgrywają sytuacji pary dosłownie, lecz zapraszają widza do obserwacji swojego intymnego świata, w którym energia prowadzi dwoje ludzi od zaufania przez czułość do fikcji i odpychania. Kinestetyczne podejście do pracy z ciałem przeradza się w eksplorację różnych typów fizycznych interakcji i wędrówkę po meandrach międzyludzkich relacji.

Reszta informacji tutaj.

Kamera: SONY HDR-XR105
Montaż: Final Cut Express

Po dłuższej przerwie na reżyserowanie rozwoju tańca współczesnego w stolicy, Edyta Kozak powraca do roli choreografki. I tancerki. W swojej ostatniej pracy „Dancing for You for One Minute…”, oddała swój czas kreacji widzowi. Tym razem widzowie zobaczą ją samą, w bardziej osobistej pracy. „Dancing For You Longer Than One Minute” to dialog choreografki z reżyserem, spotkanie przed próbą nad ich wspólnym projektem, podczas którego poznajemy jej historię, ulubione style, estetyki tańca, fascynacje; to także refleksja nad poszukiwaniem wyrazu dzisiejszego tańca.

Reszta informacji tutaj.

Kamera: SONY HDR-XR105
Montaż: Final Cut Express

Akram Khan, światowej sławy brytyjski choreograf o bangladeskich korzeniach, zainteresowany łączeniem odmiennych i różnorodnych tradycji i kultur porusza temat tożsamości i pojęcia domu współczesnego człowieka. Wychodzi z założenia, że wszyscy jesteśmy „bahokiem“ (w jęz.bengalskim oznacza to „przewoźnika”) – niesiemy ze sobą w świat nasze genetyczne i kulturowe dziedzictwo, a podstawą naszych wartości jest to, co wynieśliśmy z tego domu. Jego 8 osobowy zespół to: Chińczycy, Koreanka, Hindus, Południowo-Afrykanka, Słowak i Hiszpanka. Tworzą oni na scenie mieszankę kultur, tradycji i tańca łączącego dynamikę zarówno współczesnych Chin jak i jego folkloru, elementy Kathak oraz wpływ zachodniego tańca współczesnego i klasycznego, poszukując uniwersalnego, oryginalnego języka komunikacji. Muzykę do spektaklu stworzył Nitin Sawhney.

Po więcej zapraszam tutaj.

A dla chętnych – warsztaty:

Kamera: SONY HDR-XR105
Montaż: Final Cut Express