Marek Witkowski

Dziś wywiad z Jurkiem Owsiakiem. Niestety z powodów zawodowych nie mogłem go nagrywać, pozostał mi sam montaż – z 30 minut wywiadu pozostało zaledwie 5. Niemniej jednak warto posłuchać, co ma do powiedzenia.

Kamera: SONY HDV
Montaż: Final Cut Express

Tak trochę przy okazji bywania to tu to tam – dzisiaj wywiad z Przemkiem Paskiem. Posłuchajcie:

Montaż: Final Cut Express

Więcej informacji: www.jawisla.pl

Postanowiłem ułatwić różnym ludziom życie (W tym i oczywiście sobie – a jakże!) i zrobiłem  arkusze storyboardów do drukowania i używania. Trzy najpopularniejsze formaty: 4:3, 16:9 i 3:2.  Mam nadzieję, że ułatwią Wam stworzenie niejednego filmu. Zapraszam do działu Przydatne pliki. Powodzenia!

Motto: Na co patrzymy? Na nic więcej ponad to, co mówi o nas wnętrze.

Najnowszy projekt brazylijsko-szwajcarskiego choreografa, Guilherme Botelho, to – jak zawsze w jego spektaklach – refleksja nad człowiekiem, różnicą między sztucznym (scena) i prawdziwym (życie). Dzieło niezwykle plastyczne, teatralne, oniryczne w charakterze. Podobnie jak w ubiegłorocznej Velmie widzowie Festiwalu zobaczą na scenie grupę amatorów, zrekrutowanych lokalnie i przygotowanych specjalnie do warszawskiego występu. Oni będą lustrami nas samych – grubi, chudzi, wysocy, niscy, w konfrontacji z tancerzami często nieporadni w ruchach. To ludzka glina, las ludzkich ciał, pomiędzy którymi prześlizgują się tancerze. Otwiera myśli na wędrowkę pomiędzy sztuką a intymnością, pomiędzy znanym a nieznanym, pomiędzy sztuką a interpretacją. Dla Botelho wprowadzenie amatorów w świat tancerzy to sposób na wgląd w siebie, który zarazem odsłania innych.

Botelho wyemigrował do Szwajcarii w wieku 19 lat, gdy postanowił zostać tancerzem Oscara Ariaza, który w owym czasie został dyrektorem baletu w Teatrze Wielkim w Genewie. Czując niedosyt jako tancerz z czasem zajął się choreografią, a w 1993 roku założył zespół Alias z nadzieją na znalezienie innych dróg do tańca, zaangażowania widowni i skonfrontowania się z nią.

premiera: 5 maja 2009, Théâtre du Forum Meryin; Genewa

choreografia: Guilherme Botelho, we współpracy z tancerzami
asystent choreografa: Iza Szostak
tancerze: Annamaria Ajmone, Stéphanie Bayle, Fabio Bergamaschi,
Sung Im Her, Alessandra Mattana, Christos Strinopoulos

performerzy warszawscy: Sebastian Biały, Aleksandra Bobkowska, Klara Bogusławska, Natalia Dinges, Mélody Deheul, Kamil Dominiak, Izabela Dominko, Kuba Dykiert, Izabela Faron, Justyna Grotkowska, Paulina Jóźwicka, Agnieszka Klimek, Dominika Korycka, Marzena Krych-Cichocka, Małgorzata Ksiażek, Kinga Masztalerz, Aleksandra Matlingiewicz, Aleksandra Mirkowicz, Monika Morawska, Monika Nowogrodzka, Paweł Olejnik, Cecylia Oryszczyn, Karolina Sajniak, Kuba Słomkowski, Ewa Stępnowska, Magda Sułek, Agnieszka Turula, Magdalena Widłak, Natalia Wilk, Ewa Zamięcka
koordynacja performerów: Natalia Starowieyska
opieka nad zespołem: Kasia Chojnacka, Monika Puszko

reżyseria świateł i dyrekcja techniczna: Pascal Burgat
asystent techniczny: Barthelemy Mc Cauley
kostiumy: Maria Galvez, asystent: Pierre-Yves Loup-Forest
maski: Ella-Christel Abbonizio
muzyka oryginalna: Andrès Garcia

produkcja: Christina Gasser / Alias
promocja i komunikacja: Richard Afonso
współprodukcja: Théâtre Forum Meyrin, Genewa

przy wsparciu: Département des Affaires Culturelles de la Ville de Genève – Service Cantonal de la Culture de l’Etat de Genève – Pro Helvetia, Fondation suisse pour la Culture – Fondation meyrinoise pour la promotion Culturelle, sportive et sociale – Ville de Meyrin – Fondation Artephila – Stanley Thomas Johnson Foundation – Sophie & Karl Binding Stiftung

Podziękowania dla Gillesa Lamberta

Alias jest zespołem stowarzyszonym z Théâtre Forum Meyrin (Szwajcaria)

Źródło: www.

Zespół 7273, czyli Laurence Yadi i Nicolas Cantillon, którzy tworzą parę zarówno w życiu prywatnym jak i na scenie przedstawiają w tańcu wzloty i upadki swojego związku, czerpiąc inspiracje z baletów romantycznych. Tytuł tego kameralnego duetu nawiązuje do gatunku romancy – hiszpańskiego poematu pisanego ośmiozgłoskowcem, a także do gatunku sentymentalnej piosenki o naiwnym i wzruszającym charakterze. Podkreślenie w tytule liczby mnogiej sugeruje przekształcenie historii osobistej tancerzy w doświadczenie uniwersalne – oto meandry ich miłości stają się obrazem miłości w ogóle. Jednakowe, czarne kostiumy tancerzy zarazem znoszą polaryzację płciową, jak i ją podkreślają. Strój stylizuje sylwetkę, podkreśla ręce i twarze, źródło największej ekspresywności.
Zespół 7273 gościł już na Festiwalu C/U w 2005 roku, pokazując spektakl “Jak widzi to królik”. W ramach 8. C/U będzie można obejrzeć relację filmową z polsko-francusko-szwajcarskiego projektu co-OPERACJA, w którym uczestniczył także 7273.

Kamera: SONY HDR-XR105
Montaż: Final Cut Express

Urodzony w 1962 Steven Cohen jest jednym z najbardziej radykalnych artystów współczesnych. Anglojęzyczny żyd, homoseksualista – artysta używa swojego ciała, aby tworzyć „żywą sztukę” odsyłającą zarazem do rzeźby, tańca współczesnego, kultury queer i performansu. Zdobył wykształcenie w dziedzinie psychologii i sztuk wizualnych oraz odbył obowiązkową służbę wojskową w Republice Południowej Afryki. Przez dziesięć lat wystawiał swoje prace plastyczne w galeriach na całym świecie. Od 1997 roku zajmuje się szeroko pojętą sztuką performansu bardzo często związaną z działaniami w sferze publicznej, komentowaniem relacji polityczno-społecznych w Afryce i eksplorowaniem granic własnej genderowej i politycznej tożsamości.

Kamera: SONY HDR-XR105
Montaż: Final Cut Express