Marek Witkowski

„Podobno połknęliśmy bogów i odtąd żyją oni w naszym wnętrzu. Czym zatem dzisiaj jest Dionizos? Zapewne utraconą i zapomnianą, a przede wszystkim wypartą częścią naszej duszy, tą, która nieustannie świętuje i odnawia związek z naturą, niesie ekstatyczne poczucie wolności i potrzebę kosmicznej jedności, oraz afirmuje kobiecość w pełni jej mocy, żywiołowości i wizjonerstwa. Pracując nad tym spektaklem chcieliśmy do tej części dotrzeć i poczuć ją, próbowaliśmy ją śnić i tańczyć. „Dion.is.us” stanowi kontynuację badań nad zastosowaniem psychologii zorientowanej na proces w praktyce tańca i teatru, który to projekt realizujemy od 2005r. we współpracy z Akademią POP w Warszawie. Spektakl powstał w oparciu o „Bachantki” Eurypidesa, „Wizje” C. G. Junga i „Dionizosa” Karla Kerenyiego, oraz w oparciu o własne doświadczenia i wspomnienia twórców projektu.“

Sławomir Krawczyński, Dyrektor artystyczny Teatru Bretoncaffe

Kamera: SONY HDR-XR105
Montaż: Final Cut Express

Słowo od twórców:

„Tematem spektaklu jest odmrażanie, pierwsze ruchy przełamujące bezruch, pękanie lodu. Aktywacja energii wstrzymanej. Erupcja siły czyszczącej.
Proces rozpoczyna się prawie niezauważalnie. W martwej ciszy. Tafla kruszy się powoli. Puszczający lód ciągnie za sobą to, co zbędne. Stopniowo woda przybiera, łagodnie przechodzi w szemrzące stacatto, żeby wybuchnąć niekontrolowanym chaosem, wirem, gwałtownym prądem, wodospadem. To przeraża, bo ma pozory destrukcji. W efekcie okazuje się jednak warunkiem odrodzenia. Koniecznym i pożądanym.
KRA to nie jest choreograficzne solo, choć występuje w niej jeden tancerz. To kreacja oparta na ruchu w przestrzeni, świetle i dźwięku, żywy obraz rozciągnięty w czasie.
Metoda pracy nad przedstawieniem rozpięta jest pomiędzy drążeniem istoty każdego elementu z osobna a odnajdywaniem ich połączeń. Taniec, dźwięk i światło są dla nas równie ważne. Przebiegają równolegle i niezależnie, zarazem się przenikając. Dlatego na opiekuna artystycznego projektu wybraliśmy Nicole Seiler, szwajcarską artystkę konsekwentnie od wielu lat penetrującą te dziedziny i ich wzajemne sceniczne powiązania. Ostateczne decyzje artystyczne mają dopiero spiąć wszystkie elementy w wyważoną, ascetyczną i abstrakcyjną całość. Opowieść o pękającej lodowej skorupie.
Monumentalne budowle muzyczne islandzkiego kompozytora Jona Leifsa, obserwacje natury oraz doświadczenia zmysłowe służyły nam za inspirację w tworzeniu świata spektaklu. Nawet jeżeli wprost czy dosłownie w nim nie występują.“

Chyba coś pomylili w opisie ale nie mnie – ignorantowi – to oceniać. Zobaczcie sami:

Kamera: SONY HDR-XR105
Montaż: Final Cut Express

Zdecydowanie najlepszy i najgoręcej przyjęty przez publiczność spektakl. Z powodu możliwości filmowania tylko na próbach – wywiad z wstawkami z prób – niestety nie oddającymi nawet połowy atmostery. Mimo wszystko – zapraszam!!

Spektakl wyróżniony w TOP20 w 2009 r. przez network Aerowaves, promujący młodych europejskich choreografów. Prezentacja na Festiwalu C/U dzięki wsparciu Ambasady Królestwa Niderlandów.

Rzecz o walce, pasji i nieustannym pragnieniu, które nigdy nie może być spełnione, pragnieniu, aby stać się jednym. To związek dwóch obcych ciał nieustannie próbujących się spotkać, zamieniony na taniec. Oddech, ciągły wpływ na siebie, impuls towarzyszą pokazaniu intensywnej i poruszającej historii mężczyzny i kobiety, którzy tworzą tytułową „coś jakby parę”. Tancerze nigdy jednak nie odgrywają sytuacji pary dosłownie, lecz zapraszają widza do obserwacji swojego intymnego świata, w którym energia prowadzi dwoje ludzi od zaufania przez czułość do fikcji i odpychania. Kinestetyczne podejście do pracy z ciałem przeradza się w eksplorację różnych typów fizycznych interakcji i wędrówkę po meandrach międzyludzkich relacji.

Reszta informacji tutaj.

Kamera: SONY HDR-XR105
Montaż: Final Cut Express

Po dłuższej przerwie na reżyserowanie rozwoju tańca współczesnego w stolicy, Edyta Kozak powraca do roli choreografki. I tancerki. W swojej ostatniej pracy „Dancing for You for One Minute…”, oddała swój czas kreacji widzowi. Tym razem widzowie zobaczą ją samą, w bardziej osobistej pracy. „Dancing For You Longer Than One Minute” to dialog choreografki z reżyserem, spotkanie przed próbą nad ich wspólnym projektem, podczas którego poznajemy jej historię, ulubione style, estetyki tańca, fascynacje; to także refleksja nad poszukiwaniem wyrazu dzisiejszego tańca.

Reszta informacji tutaj.

Kamera: SONY HDR-XR105
Montaż: Final Cut Express

Akram Khan, światowej sławy brytyjski choreograf o bangladeskich korzeniach, zainteresowany łączeniem odmiennych i różnorodnych tradycji i kultur porusza temat tożsamości i pojęcia domu współczesnego człowieka. Wychodzi z założenia, że wszyscy jesteśmy „bahokiem“ (w jęz.bengalskim oznacza to „przewoźnika”) – niesiemy ze sobą w świat nasze genetyczne i kulturowe dziedzictwo, a podstawą naszych wartości jest to, co wynieśliśmy z tego domu. Jego 8 osobowy zespół to: Chińczycy, Koreanka, Hindus, Południowo-Afrykanka, Słowak i Hiszpanka. Tworzą oni na scenie mieszankę kultur, tradycji i tańca łączącego dynamikę zarówno współczesnych Chin jak i jego folkloru, elementy Kathak oraz wpływ zachodniego tańca współczesnego i klasycznego, poszukując uniwersalnego, oryginalnego języka komunikacji. Muzykę do spektaklu stworzył Nitin Sawhney.

Po więcej zapraszam tutaj.

A dla chętnych – warsztaty:

Kamera: SONY HDR-XR105
Montaż: Final Cut Express